Zorg op straat; Straatpraat met Werner
In deze maandelijkse rubriek spreken we met een straatzorgverlener over het werk, de dilemma’s en de verhalen die bijblijven. Deze maand zijn we in gesprek met Werner, zorgcoördinator in Vlaardingen.
Werner Smoor (57) is al zijn hele leven woonachtig in Vlaardingen en werkzaam voor de stichting Straatzorg Nabij. De stichting is begonnen in Vlaardingen maar biedt nu ook straatzorg in Schiedam en Maassluis. Werner doet dit werk al een aantal jaren als vrijwilliger, sinds kort krijgt hij een paar uur van zijn werkzaamheden betaald.
Waarom ben je actief geworden in de straatzorg?
Al in de jaren negentig is er bij mij een zaadje geplant. Ik kwam vanuit activiteiten van De Hoop en Youth for Christ in contact met de Pauluskerk, dominee Visser en perron 0. Op de gevel van de Pauluskerk stond ‘Overwin het kwade door het goede’ en dat is op mij ook van toepassing. Ik heb in het verleden flink geleefd. De oprechte interesse van twee huisartsen in mij is een soort redding geweest en dat wil ik doorgeven door andere mensen te helpen.
Toen huisarts Ronald Vervoort met pensioen ging en samen met Harry de Vries straatzorg ging bieden in Vlaardingen, hoefde ik niet lang na te denken; dat zaadje wat was gepland, wat een waakvlammetje was geworden, ontbrandde in een stevig vuurtje. Sindsdien ben ik betrokken bij wat eerst Straatzorg Vlaardingen was, en nu Stichting Straatzorg nabij is. Ik ben eigenlijk het eerste aanspreekpunt, ik noem mezelf ook wel de straattriagist, of toeleider.
Wat is de moeilijkste kwestie die je ooit tegenkwam?
Wat ik erg moeilijk vind is dat veel mensen en instanties onze doelgroep vaak niet in z’n totaal zien, niet als mens ziet. Er wordt gedacht in hokjes en diagnoses en de mensen waar het om gaat schieten daar niet altijd veel mee op.
Wat is het meest frustrerende in je werk als straatzorgverlener?
Ik vind eigenlijk niet heel veel frustrerend, ik hou enorm van uitdagingen en als iets dan lukt, vind ik dat echt heel fijn. Soms is het wel energierovend, maar doordat ik niet snel opgeef, zie ik ook wat het oplevert. Zo was er een jongeman, een zorgmijder, die door de gemeente naar me toe was gestuurd. Hij wilde niks, maar ik hield toch contact. Samen met de wijkagent ben ik echt druk met hem geweest. Dat heeft heel wat tijd gekost en er moest een zorgmachtiging aan te pas komen, maar inmiddels is hij al een half jaar clean en hebben we nog steeds goed contact, daar doe ik het voor! Als hij me ziet, vliegt hij me om m’n nek, hij is lekker aan het sporten en ik ben supertrots als hij dan zo’n medaille krijgt van de kliniek omdat hij een bepaalde tijd clean is.
Wie is je beste samenwerkingspartner in de stad?
We hebben allereerst een superfijn team, met betrokken vrijwilligers en een goede praktijk als achterwacht. Daarnaast hebben we een groepsapp met de wijkagenten, de gemeente, veldwerkers van het Leger des Heils, met wie we signalen bespreken en afspreken wie wat oppakt. Ook met het inloophuis van Pameijer en stichting Barka werk ik goed samen.
Wat is het allerleukste dat je ooit meemaakte in dit werk?
Dan moet ik meteen denken aan een patiënt van ons, een ex-TBS’er die berucht en beroemd is in Vlaardingen. Hij was weggelopen uit het ziekenhuis en kwam met zijn ziekenhuispyjama nog aan en een wond van het infuus eruit trekken (inclusief een klein stukje infuus) naar het spreekuur van Ronald en mij, om de wond te laten verzorgen. Toen dat was gebeurd, gaf hij ons een dikke knuffel en vertrok weer. Dat is zo’n bizarre situatie, dat vergeet ik nooit meer.
Welke patiënt blijft je het meeste bij?
Ze blijven me allemaal wel bij. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal en hun mooie eigenschappen.
Stel je had één dag het voor het zeggen in de zorg in Nederland, wat zou je als eerste regelen?
Zie de mens als mens! En verleen zorg, zoals je beloofd hebt met het afleggen van de eed van Hippocrates. Ik merk dat het soms lastig is om een goede plek te vinden als er acute zorg nodig is. Omdat mensen niet verzekerd zijn, of de taal niet spreken, worden ze soms als oud vuil behandeld. Dat kan heel veel belwerk betekenen.
Eigenlijk zou ik vooral willen zorgen voor betere zorg en minder regels.